Παρατσούκλι είναι. Στ’Ανώγεια έχουμε όλοι παρατσούκλια. Εμένα λέγαν το παππού μου έτσι. Ήταν σε μια παρέα με 5-6 άτομα που πηγαίνανε και κλεβανε τους Τούρκους. Αυτός ήταν ο πιο γρήγορος. Κι άμα συναντούσαν Τούρκους, έφευγε λέει σαν βολίδα και τους έπιανε όλους, από τον πρώτο ως το τελευταίο, «σαν τα ψάρια». Έτσι του βγήκε το Ψαρότουρκος κι από κει το Ψαραντώνης. Μετά κόλλησε σ’ όλη την οικογένεια: ο Ψαρονίκος, ο Ψαρογιώργης...

Πόσο χρονών είσαι;

100 να βάλεις ότι είμαι! [γέλια]

Σχολείο πήγες;

Ναι, στο δημοτικό. Έμαθα να διαβάζω και να λογαριάζω.

Μουσική πότε άρχισες να παίζεις;

Από μικρός. Στα 10 μου έπαιζα τη λύρα και στα 12-13 έβγαζα δική μου μουσική.

Τόσο μικρός; Πως γίνεται;

Μόνο του έρχεται. Εκεί που περπατάς σου ‘ρχεται στο κεφάλι και πιάνεις τ’ όργανο.

Σου βγαίνει αμέσως ή σιγά-σιγά;

Σιγά-σιγά το φτιάχνεις καλύτερα... Άκου, εγώ δεν παίζω ένα κομμάτι το ίδιο ποτέ. Αμέσως μετά το ξαναπαίζω δε θα ‘ναι το ίδιο. Αλλιώς το στολίζεις τη μια, αλλιώς την άλλη. Το κεντάς, το προχωράς, το πας μακριά. Η μουσική παιδί μου είναι χιλιόμετρα. Μην ακούς αυτούς που βάζουν κουκίδες στο χαρτί ή τους άλλους που τις διαβάζουν.

Δεν είναι μουσική αυτή;

Όχι, δεν είναι! Δε γράφεται το συναίσθημα του καλλιτέχνη στο χαρτί. Ούτε πουλιέται, ούτε αγοράζεται. Η μουσική είναι χαρακτήρας. Μπορούν όλα τα χαρτιά και όλες οι κουκίδες να μου κάνουν ένα Νίκο; [σ.σ. εννοεί τον αδερφό του Νίκο Ξυλούρη]. Ας πάρουν τραγούδια του Νίκου να τα μάθουν οι άλλοι και να τα πούνε... Από κει που είναι αντρίκια, θα τα κάνουν... πούστικα! [γέλια]

Εσύ νότες ξέρεις;

Ναι, ξέρω. Και λοιπόν; Δε τις χρειάζομαι. Οι νότες είναι αυτό που λέει ο Καραγκιόζης: «Ντο ρε μι φασολάδα!» [σκάει στα γέλια]... Πιτσιρικάκι το ‘δα αυτό και γέλασα πιο πολύ παρά ποτέ μου.

Για τους μουσικολόγους τι γνώμη έχεις;

Είναι κομπλεξικοί. Λόγια, θεωρίες και ξενομανία, το καλό δε το θέλουνε.

Γιατί δε το θέλουν;

Γιατί δε μπορούν να το κουμαντάρουν. Το ζηλεύουν επειδή δε μπορούν να το κάνουν οι ίδιοι.

Πριν ανέβεις πάνω στη σκηνή για να παίξεις, κάνεις καμιά προετοιμασία;

Μόνο τα όργανα κουρδίζω. Μετά βγαίνουμε όλοι μαζί κι ό,τι πάρει ο ποταμός. Ποτέ δε λέω: «Κοπέλια, θα παίξουμε τώρα αυτό το κομμάτι». Βλέπουν εμένα τι αρχινάω και μπαίνουν κι αυτοί.